Zmiany. Te dobre i te gorsze.

Witajcie. Dzisiejszy post będzie trochę inny niż pozostałe. Pewien rodzaj moich przemyśleń, a może zwykłe wylewanie swoich smutków.

Generalnie lubię wakacje. Ale muszę przyznać, że jestem rodzajem człowieka, który bardzo powoli dopuszcza do siebie drugą osobę i niełatwo jest zdobyć moje zaufanie. Nie raz przekonałam się, że lepiej po prostu się zamknąć oraz zachować pewne kwestie dla siebie niż ulec chwili i powiedzieć coś, czego będziemy potem żałować. To może utrudnić nieco znajomość ze mną, bo nie do końca potrafię się otworzyć.

obrazek - click

Wakacje nie są dla mnie do końca szczęśliwym okresem. Bo co może być radosnego w jednej wielkiej rutynie? Czytałam już na dziesiątkach blogów (i oglądałam tyle samo vlogów) na temat postanowień wakacyjnych, wyjazdów, spotkań ze znajomymi. U mnie tego po prostu nie ma. Na początku lipca, przez tydzień (może dwa?) spotykałam się ze znajomymi, ale w końcu zaprzestaliśmy. W końcu, co można razem robić przez tyle czasu, kiedy nie wiemy o sobie tak naprawdę nic, udajemy przed sobą kogoś, kim nie jesteśmy, uważamy na każde wypowiedziane słowo?

Mam tylko jedną bliską mi osobę, przy której zachowuję się naturalnie. Mimo że ta osoba mieszka bardzo daleko ode mnie, nadal mamy świetny kontakt i regularnie się spotykamy. Tylko, co stanie się, kiedy pójdę do gimnazjum? Nie będę uczyć się razem z nią. Nie mam pojęcia, jak się tam odnajdę. Nie potrafię tak szybko przyzwyczaić się do zmiany. Odejść od tego, do czego się przyzwyczaiłam. Porzucić wszystkie lepsze czy gorsze znajomości i zacząć od nowa.

Dla wielu gimnazjum to nowa przygoda i świetna zabawa. Może dlatego, że znają się z połową gimnazjalistów z naszej szkoły? Ja niestety nie mam takich „znajomości”. Nie znam tam praktycznie nikogo. Nie chcę wcale tam iść. Nie mam pojęcia… O rany, dopiero teraz zdałam sobie sprawę, jak bardzo boję się zmian. Chyba powinny się one znaleźć na podium w moim poprzednim poście.

W każdym razie… Pożyjemy, zobaczymy. Być może klasa, do której idę nie okaże się wcale taka zła? Zauważyłam tam sporo nieznanych nazwisk z innych szkół niż podstawówka w naszym mieście, więc może nie tylko ja będę zagubioną pierwszoklasistką nieznającą nikogo. Przy okazji pozmieniałam trochę w wyglądzie bloga i dodałam muzykę, która inspiruje mnie każdego dnia (znalazła się tam na razie namiastka mojej playlisty, ale z czasem pojawi się więcej utworów). Tak, to te dobre zmiany z tytułu. Bo takie zmiany nikomu nie szkodzą i nie są drastyczne, one są po prostu potrzebne.

Mam nadzieję, że post Was zainspirował, choć wielu z Was pewnie po prostu zdołowałam (albo zanudziłam). Mimo wszystko zachęcam do przemyśleń w komentarzach (oraz dziękuję za te przy poprzednim poście, cieszyłam się jak dziecko czytając każdy z nich).